Əslində, Məhəmməd Əmin Rəsulzadə haqqında yazmağa sözlər yetməz.. Onun insanlığından yazmağa doğurdan sözlər belə aciz qalır.. Nə etmək gərəkdir onun kimi insan olmaq üçün? Necə çaba sərf et5mək gərəkdir unudulmayasan, illər keçdikcə daha da ürəklərdə məskən salasan deyə? Mən suallarıma cavab tapmadım.. 128 il- az deyil..

Başı bəlalar çəkmədimi? Çəkdi, həm də çox bəlalar.. Ailəsindən, Vətənindən didərgin düşdü.. Vətən üçün son bütün həyatını fəda edən bir unudulmazdır o.. Son nəfəsində Vətənini düşünən ölməzdir o..  Son nəfəsində 3 kərə Azərbaycan, Azərbaycan, Azərbaycan deyərək vəfat etdi.. Və bu gün Ankarada yatır ölməz öndər.. Azərbaycan deyərək ölən babamız, hər zaman Vətənindən ayrı qalmağı az deyilmiş kimi, vəfatı da dilindən düşməyən Azərbaycanda deyil..
Mən bu xəbərə öz içimdən keçənləri yazdım, çox aciz qaldı bilirəm, ölməz insanı anmaq üçün.. Amma ən azı İDEALIM olan MƏHƏMMƏD ƏMİN RƏSULZADƏ üçün hər hansı bir yerdən copy edib adi birindən bəhs edər kimi bura paste etmədim.. Və son sözlərimdə bir sözü demək istəyirəm. Nə qədər bu ürək məndədir, sən də hər zaman bu ürəkdə yaşayacaqsan..!!! Rahat uyu məzarında babam.. Səni unutmadıq, heykəllərin belə yox.. Bəlkə çox incidir səni, canını fəda etdiyin torpaqda qorxub səni anmadıqları üçün.. Amma bir çoxlarının ola bilmədiyi ÜRƏKLƏRDƏ sən varsan..! 

Zəlimxan Yaqub-un Məhəmməd Əmin Rəsulzadə-nin unudulmaz xatirsəinə həsr etdiyi şeiri silərlə paylaşıram.
 
Zəlimxan Yaqub Kişi

Yetmiş ilik ayrılıq axır ki, çatdı sonra,
Salam! Rəsul övladı Məhəmməd Əmin kişi!
Yordum uzaq yolları, səsinlə, sorağınla,
Qırdım axır belini həsrətin, qəmin, kişi!



Məzarına baxanın kirpiyində nəm gördüm,
Ağ mərmərin üzündə qara donlu qəm gördüm,
Sənin kimi yarımaz bir qisməti kəm gördüm,
Acıdım taleyinə min bəxti kəmin, kişi!



Sağ olsun məzarını ağ mərmərə tutanlar,
Dilindəki sözləri seçib zərə tutanlar.
Qoy tarixdən utansın səni şərə tutanlar,
Yaman getdi əlindən fürsətin, çəmin, kişi!



Tanrı səni yaratdı, bir də çətin yarada,
Sən qurtuluş istədin, qanlar axdı arada.
Beşiyin Bakıdadır, məzarın Ankarada,
Sənin Vətəndən özgə kimin var, kimin, kişi!



Nələr çəkib başımız, dərddimizdən halıydın,
Yaralı bir nəğmənin unudulmaz xalıydın.
Sən də bizim torpağın Mustafa Kamalıydın,
Heyif! Sümbül tutmamış biçildi zəmin, kişi!



Səndən sonra gələnlər qara yeltək əsdilər,
Bizi bizdən almağa coşdular, tələsdilər.
Məğrur saraylar yapan düz əlləri kəsdilər,
Daşı düz qoyulmadı özülün, himin, kişi!



Ana öz övladını qoymaz gözdən yana,
Vətənin ölməz oğlu, gedək Azərbaycana.
Millət "İstiqlal!" -deyə yenidən gəlir cana,
Özün çal havasını köklənən simin, kişi!



Əzilməz xalqın kökü, dərindədir, dərində,
Zaman çəkib oturdar hər kəsi öz yerində,
İllər gəlib keçsə də sən xalqın nəzərində
Yenə həmin oğulsan, yenə də həmin kişi!
Bu böyük həqiqətə əmin ol, əmin, kişi!